Welkom

Beste lezer,

Welkom op mijn weblog. Mijn naam is Amma Asante, ik ben 32 jaar en zit namens de Partij van de Arbeid in de Gemeenteraad van Amsterdam. In 1998, toen ik nog maar 25 was en net afgestudeerd als Politicologe aan de UVA, kwam ik voor het eerst in de Gemeenteraad van Amsterdam. In de Gemeenteraad houd ik mij voornamelijk bezig met jeugdzaken en diversiteitvraagstukken. Twee onderwerpen die voor mij en mijn partij erg belangrijk zijn omdat dat ze de toekomst van Amsterdam bepalen.

Hierbij wil ik ook Jaap en Susan van de Geer bedanken. Twee goede vrienden van mij, die mij zowat twee jaar lang hebben moeten overtuigen om digitaal te gaan. Dat is in hun ogen immers een modern manier voor politici om contact te hebben met mensen en om informatie te verschaffen over zichzelf, hun werk en de achtergronden van het werk als volksvertegenwoordiger. En geef ze eens ongelijk. Hoewel ik van mij zelf vind dat ik vrij modern en digitaal ben, want ik ben minimaal wel een keer per dag te vinden op internet, op zoek naar informatie, is het nooit bij me opgekomen om zelf een weblog aan te maken.
Maar vandaag is het er toch van gekomen.

Op deze weblog vindt je meer informatie over o.a. mijn mening en visie op tal van maatschappelijke kwesties, de PvdA fractie, de achtergrond van mijn werk als raadslid, mijn onderzoek over cacao en kinderarbeid en mijn hobby’s. Meer dan je ooit te weten zou komen via de gebruikelijke media. Dit weblog biedt ook de mogelijkheid om direct met mij in gesprek te gaan over politiek en andere issues.

Nieuwsgierig geworden? Ik zou zeggen gauw aan de slag en veel leesplezier.

Amma Asante

Een tijdje geleden heb ik het aangekondig maar het is nu zover: ik heb een nieuwe weblog. Het adres is www.amma-asante.nl

Vandaag is Hemelvaart. Evenals vele werkende Nederlanders had ik vandaag een vrije dag. Wat is dan heerlijker dan lekker bijtanken door niets te doen en te luieren in huis? Niets dus. Alhoewel?? Rond een uur of drie in de middag hadden we genoeg van het luieren en zijn we de buitenlucht wezen opzoeken. ‘savonds zijn we heerlijk wezen eten bij Gauchos in de Beethovenstraat. Morgen werken en dan is het weer lekker weekend. Wordt trouwens een politiek weekend: zaterdag organiseert de partije een bijeenkomst in Nijmegen over linkse politiek en bedrijfsleven. Aangezien ik binnen het partijbestuur verantwoordelijk ben voor maatschappelijke netwerken waaronder het bedrijfsleven moet ik er bij zijn. Bovendien is het mijn doel om de komende twee jaar te werken aan een platform binnen de partij waar mensen die geinteresseerd zijn in het bedrijfsleven en linkse politiek met elkaar in discussie kunnen gaan en activiteiten kunnen ondernemen. Sprekers zijn o.a. Trude Maas (Programmacommissie PvdA, Eerste-Kamerlid PvdA, diverse commissariaten bedrijfsleven), Donald Kalff (bedrijfskundige), Alexander Rinnooy Kan (Raad van Bestuur ING), Dolf van den Brink (hoogleraar en oud-lid Raad van Bestuur ABN-AMRO) Wouter Bos en Bernard Wientjes, o.l.v. Jeroen Smit (publicist en presentator)

Voor wie aanwezig wilt zijn: het is in het Lux Theater, Mariënburg 38-39, 6511 PS Nijmegen. Het begint om 1één uur en duurt tot zes uur. Wel even vantevoren aanmelden via de PvdA.

Vandaag was ik tegen alle tradities in afwezig bij de zondagsdienst in de kerk. Dat komt door het feit dat ik in Deventer was. Daar werd de viering van het tienjarig bestaan van het Etty Hillesum Centrum afgesloten met een mini symposium en een concert.

Wat ik daar deed? Een tijd geleden werd er in Amsterdam de dag der Bestuurskundigen georganiseerd. Daar ontmoette ik de Burgemeester van Deventer, James van Lidt de Jeude die vroeg of ik zin had om een bijdrage te leveren aan het symposium van het Etty Hillesum Centrum (EHC)
Het EHC bestaat namelijk tien jaar en bezint zich op haar toekomst en hoe om te gaan met verschillen en overeenkomsten tussen mensen en tussen groepen mensen. Samen met Ayhan Tonca en Arjo Klamer deed ik mee aan het symposium. Ik had zelf nog nooit gehoord van Etty Hillesum dus ik moest nog wat studiewerk verrichten. Godzijdank is er tegenwoordig internet waarmee ik in no-time mijzelf kon voeden met nuttige informatie.
Etty Hillesum wordt geboren op 15 januari 1914 in Middelburg. In 1932 vertrekt Etty naar Amsterdam om daar rechten en Slavische talen te gaan studeren. Tijdens haar studie komt ze in contact met Julius Spier. Voor Etty is Julius de grote liefde en tevens haar leermeester. Spier die in haar dagboek ‘S’ wordt genoemd adviseert haar het dagboek te schrijven om haar innerlijke veranderingen te registreren. In 1942 krijgt Etty een baan bij de Joodse Raad. In augustus komt haar oproep voor Westerbork. Etty vertrekt naar Westerbork waar ze doorgaat met sociale activiteiten. Op 7 september 1943 wordt ze samen met haar gezin op transport naar Auschwitz gesteld. Haar unieke nalatenschap, het dagboek, wordt in 1981 gepubliceerd.
Het Etty Hillesum Centrum heeft als doel om een ontmoetingscentrum te zijn waar voor alle mensen ongeacht geloof, overtuiging, nationaliteit, culturele- of etnische afkomst activiteiten worden georganiseerd die zijn gericht op verdraagzaamheid en vrijheid van denken en handelen. Daarbij vormen de dagboeken, brieven en de persoonlijke geschiedenis van Etty Hillesum de centrale inspiratiebron.
Mijn bijdrage aan het symposium is samen te vatten in een paar zinnen: vrijheid om te zijn wie je bent is niet vanzelfsprekend. Nooit geweest ook. Door alle luxe van de huidige samenleving hebben wij soms de neiging te denken dat de vrijheid om te zijn wie je bent wél vanzelfsprekend is. Recente politieke en maatschappelijke gebeurtenissen hebben ons uit deze droom geholpen. Vrijheid is dus iets waar wij altijd voor zullen moeten knokken. Mijn boodschap aan het EHC is actief op te treden als het gaat om het opkomen voor de gelijkheids- en antidiscriminatiebeginsel en om aansluiting te vinden bij nieuwe ontwikkelingen en bevolkingsgroepen in de samenleving. Het Centrum kan zodoende een rol spelen in het slaan van een brug tussen oude en nieuwe Nederlanders.
Ik kon mij ook erg goed vinden in de bijdrage van de andere twee sprekers. Tonca legde in zijn bijdrage de nadruk op het belang om een brug te slaan naar Moslims en om hen een gezicht te geven. Arjo Klamer benadrukte de rol van spiritualiteit en dat wij moeten uitkijken voor cynisme. Het is van belang dat mensen weer idealen hebben en die ook najagen. Zijn ideaal is dat mensen niet alleen in staat zijn om zichzelf en hun directe naasten (gezin) lief te hebben maar hun wijdere omgeving. Na afloop kreeg ik zijn boek ” In hemelsnaam!” cadeau. Ik stap vanavond dan ook vroeg in bed om te lezen.
Wil je meer te weten komen over Etty Hillesum, het Etty Hillesum of gemeente Deventer? Lees dan verder op:
www.jhm.nl/personen.aspx?naam=Hillesum,%20Etty

www.ettyhillesumcentrum.nl

www.deventer.nl

De middelbare school periode was voor mij een verschrikking. Na een redelijk relaxte lagere school periode, waarin ik mij nauwelijks inspande voor goede cijfers kreeg ik het advies van de school om naar de Mavo te gaan. Dan kon ik immers daarna snel aan het werk om geld te verdienen. En hoewel ik met mijn cijfers en CITO uitslag gemakkelijk Havo/Vwo aankon ontraadde de docenten dit ten zeerste. Ik was een druk kind, had moeite met concentreren en mijn ouders spraken geen Nederlands en hadden zelf amper onderwijs genoten. Tegen het advies van de school in stuurden mijn ouders mij toch nog naar het VWO. Waar ik het mocht proberen. Op die school had ik vanaf dag 1 het gevoel dat ik mijzelf moest bewijzen. Ik had immers een Mavo-advies en ik zou het toch niet redden. Bovendien was het een zeer strenge school waar alles zeer klassikaal en ouderwets verliep (met uitzondering van sommige lessen en leraren) Zo vergeet ik bijvoorbeeld mijn economieleraar nooit: meester Theo. Of de geschiedenislerares van drie Atheneum, haar naam is mij nu ontschoten.

Op school zaten gelukkig veel leuke kinderen en er werden veel buitenschoolse activiteiten georganiseerd waar ik mijn ei kwijt kon. Dus binnen no time voelde ik mij ondanks alles wel thuis op die school. Ik deed alles op school zolang het maar niet te veel te maken had met leren en huiswerk maken. Dus ik zat in de schoolkrant redactie, feestcommissie, toneelclub en deed fanatiek mee aan gym, muziek en hardlopen. Ik doubleerde geloof ik in de derde klas. Met veel pijn en moeite ging ik over naar de vierde klas. Totdat er in de vierde klas weer een advies kwam om mij te laten zitten of over te zetten naar vier Havo. De docenten zagen mij namelijk niet naar de universiteit gaan. Ik zou het nooit halen. Ik had namelijk niet de juiste leerattittude. Bovendien spraken mijn ouders geen Nederlands en zou ik het erg zwaar krijgen. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen bij mij. Ik besloot in samenspraak met mijn ouders om van school te gaan en het te proberen op een volwassenonderwijs. Dat was wennen. Daar mocht je namelijk gaan en staan waar je wilde. Wilde je niet naar school of de lessen bijwonen? Dan was dat prima. Je verspeelde daarmee echter alle rechten op herkansing van proefwerken. Maar één ding viel mij op in die school. Namelijk de zelfstandigheid, respect en eigen verantwoordelijkheid die je kreeg als “moeilijke leerling” om wel een diploma te halen. Als je dat wilde. En dat wilde ik wel. Ik wilde alleen niet de druk dat ik mij continu moest bewijzen. En ik wilde dat leraren mij met rust lieten en niet continu liepen te controleren of ik mijn lessen wel had geleerd en mijn huiswerk wel had gemaakt. En ik kreeg op die school precies datgene wat ik zocht. Zelfstandigheid en eigen verantwoordelijkheid. Toen vond ik het opeens wel leuk om naar school te gaan, te leren en goede cijfers te halen. Op deze school behaalde ik uiteindelijk mijn VWO diploma in 1992. Daarna besloot ik om politicologie te gaan studeren aan de UVA. En dat is mij uitstekend bevallen. Met veel plezier heb ik die studie gedaan inclusief uitwisselingsprogramma, bestuurlijke activiteiten, stage in Bolivia en vele bijbaantjes waaronder studieassistent. Als ik nu terugkijk verbaast het mij nog steeds dat ik goed terecht ben gekomen. Het heeft wel de nodige extra jaartjes gekost maar het is mij gelukt.

De reden waarom ik dit verhaal vertel, komt doordat ik onlangs werd benaderd door een docent van de school waar ik mijn Vwo-diploma behaalde om mee te werken aan een campagne om leerlingen te werven. Ik doe dat met veel plezier. Het is erg belangrijk dat deze tweedekansscholen er ook zijn. Voor leerlingen zoals ik: leerlingen die moeilijk passen in het reguliere onderwijs en leerlingen die laat tot bloei komen. Bedankt Contardo Ferrini dat ik bij jullie een tweede kans kreeg!

Lekker genoten van het heerlijke weer.

Zaterdag, gisteren, druk gehad. In de ochtend om acht uur een interview op de Ghanese radio. Interview ging om de reden waarom ik mij niet voor een derde termijn heb gekandideerd en toekomstplannen.

Daarna had ik een afspraak met enkele nieuwe raadsleden van de partij in Amsterdam. Het gaf een goed gevoel om iets te kunnen doen met die acht jaar ervaring en opgebouwde kennis.
Ze zijn erg enthousiast, zitten boordevol nieuwe ideeen en zijn leergierig. Volgens mij gaat het helemaal goed komen. Ik besef daardoor ook hoe goed het is om in de politiek ruimte te maken voor nieuwkomers.

Deze week hebben Emmanuel en ik een bod gedaan op het huis. Er is een reactie op gekomen van de verkoper. Daar hebben wij weer op gereageerd. Het wordt nu echt spannend: komen wij tot elkaar of niet? Deze week moet alles duidelijk worden. We zijn ondertussen wel stiekem aan het kijken geweest naar spullen voor de verbouwing en inrichting. Niet echt handig want stel dat de verkoop niet doorgaat, dan is het zo’n teleurstelling. Maar voor hetzelfde geldt gaat het wel door en dan is het slim als we al weten wat wij willen. Dan kunnen we snel een keuze maken en orders plaatsen. Immers; ik heb begrepen dat de levertijden soms wel eens vier maanden kunnen bedragen.

Naast perikelen rondom het huis waren er bij mij ook perikelen rondom de uitspraken van partijleider Bos over de fiscalisering van AOW en de uitspraken van Marcel van Dam en anderen. Ik vind de plannen inhoudelijk acceptabel, maar maak mij wel zorgen over hoe het verhaal overkomt op de rest van Nederland.

Na lang zoeken ziet het er naar uit dat we dé woning gevonden hebben. In de Rivierenbuurt vlakbij de Rai. Vorige week een eerste bod uitgebracht. Vandaag kennisgemaakt met de buren die toevallig ook de verkopende partij zijn. Leuke mensen. Volgens mij valt er goed te wonen met hen. Morgen kunnen we een tegenreactie ontvangen. Erg spannend. Er moet nog wel veel worden geklust. Dat wordt dus het inroepen van hulp en een paar dingen uitbesteden aan een aannemer. Ik ga er steeds meer naar toe groeien. Afgelopen zondag zijn we zelfs langsgereden. Waarvoor? Goede vraag. Om te kijken of de woning er nog stond? Nee gekkigheid, gewoon om de buurt op te snuiven. We zijn nog niet bezig met het uitzoeken van keukens en badkamers. Eerst maar eens kijken of we er zakelijk uitkomen. Het huis staat in een goede buurt: een lekker rustig straatje maar wel omringd door stadse gezelligheid. Veel restaurantjes, winkels, kroegen enzo. En erg centraal gelegen. To be continued!

Heerlijk uitgeslapen vanmorgen. Ook flink de tijd genomen om het huis te boenen. In de middag een wandeling gemaakt in de stad. Aandoenlijk was het om te zien hoeveel lol mensen konden hebben. Irritant ook om te zien hoeveel alcohol men daar bij soms nodig had. De stad lag er smerig en oranje bij. Ik heb te doen met de schoonmakers bij de stadsreiniging. In de avonduren heb ik heerlijk twee kranten van A tot Z uitgelezen. Schokkende verhalen over alleenstaande minderjarige asielzoekers die verdwenen zijn en waarvan niemand weet waar ze terecht zijn gekomen, veel aandacht voor de plannen van Wouter Bos over de hervormingen van het sociaal stelsel en de kritiek daarop van het CDA, de perikelen bij D’66 en een aardig interview met Lodewijk Asscher in PS van de week. Ik ben blij met de plannen van Bos. De Scandinavische landen doen het sociaal gewoon veel beter dan wij op een aantal essentiële punten. Zou het nu dan toch nog mogelijk worden in Nederland om als vrouw met behoud van salaris het eerste jaar na een bevalling vrijgesteld te worden van arbeid met de garantie dat je daarna je baan terug krijgt en kinderopvang als basisvoorziening? Lijkt me helemaal top. Onbegrijpelijk dat het CDA hier tegen is. Zijn ze soms bang dat vrouwen straks volwaardig gaan deelnemen aan het arbeidsproces en niet meer tegen hun wil thuis blijven plakken omdat het zo armoedig gesteld is met de combinatie van zorg en arbeid in Nederland?

Afgelopen zaterdag organiseerde de Evert Vermeer Stichting een Afrikadag. Een dag met een boordevol programma en interessante lezingen in het teken van Afrika. Had er graag naar toe gewild maar werd gevraagd door de partij om gespreksleider te zijn van de verantwoordingsdag van de Provinciale Statenfractie in Noord Holland. Dit is een jaarlijks terugkerend iets waarbij de fractie in gesprek gaat met belangstellenden over hetgeen in het verleden aan resultaten zijn behaald en hetgeen nog voor de boeg ligt in de toekomst.

Heb geen spijt dat ik het gedaan heb. De provincie staat namelijk ver van mij vandaan en dit was een uitgesproken moment om daar mee af te rekenen. Grappig om te zien dat de onderwerpen daar op een geheel andere manier worden aangepakt. Provinciale politici zijn ook heel anders dan lokale of landelijke politici. Ik zou ze typeren als: meer op de achtergrond, met een lange termijn blik gericht op de toekomst grensoverschrijdend kijken naar issues en problemen. Ook vond ik hen meer op de vlakte minder bezig met de waan van de dag. Daardoor komen ze ook minder ‘hijgerig’ over.

Onderwerpen worden daar dan ook theoretischer en abstracter behandeld. Iets meer concreet en in gewone mensen taal zou wel fijn zijn dacht ik zo nu en dan. En dat is toch wel gek want de issues waar zij mij te maken krijgen in de Provinciale Staten gaan heel vaak over tastbare dingen zoals zorg, bereikbaarheid, openbaar vervoer, maar ook economie, werkgelegenheid en woningbouw: waar mogen wel en waar mogen geen woningen worden gebouwd. Over zorg: waar worden ziekenhuizen neergezet en waar naar niet. Welke vormen van zorg moeten er minimaal in een provincie aanwezig zijn en dergelijke. En de provincie gaat bijvoorbeeld ook over de jeugdzorg. Iets waar ik mij altijd veel zorgen over maak. Voor de mensen die mijn web-log vaker lezen.

De Provincie heeft veel te doen maar heeft veel last van de positie die het inneemt: tussen de gemeentes en het Rijk in. Die ruimte is er eigenlijk niet. Bovendien hebben ze last van hu imago: ieddereen kan zich een voorstelling maken van de lokale politiek en het landelijke, maar weinig mensen kunnen zich een voorstelling maken van wat Provinciale politiek behelst. Provinciale politiek doet mij denken aan Europese politiek. Daar kraait ook geen kip naar terwijl 70% van het beleid in NL door Europa wordt bepaald.

Ondanks het feit dat de PvdA in de provincie Noord Holland in de oppositie zit en er voor de provinciale politici relatief weinig ruimte is, ben ik er van overtuigd dat de minimale ruimte die er is maximaal benut kan worden. Ze doen goed werk. Nuttig werk. Soms niet helemaal te volgen voor de ‘gewone’ man op straat. Dus wat er vooral moet gebeuren is de weinig momenten en kansen die er zijn om je verhaal te doen ook zeer goed benutten. En zelf actief de boer op om provinciale politiek levendig te maken bij het grote publiek.

De vraag over nut en noodzaak van Provincies werd ook beantwoord: zolang gemeentes bij grensoverschrijdende issues (woningbouw, zorg, openbaar vervoer) onvoldoende met elkaar samenwerken en afspraken maken blijft de noodzaak van provincies bestaan!

Tja daar zeg je me wat.

Soms gebeurt het wel eens dat je je ergens instort en er mee naar bed gaat en wakker wordt. Dat overkwam mij toen ik mij vanuit mijn nieuwe functie ging inlezen op het dossier wachtlijsten in de jeugdzorg. Het zal voor niemand een geheim meer zijn dat er een probleem is met de wachtlijsten in de jeugdzorg.

Bijna tienduizend kinderen wachten in Nederland op jeugdzorg waarvan een aanzienlijk deel langer dan twee maanden. De oorzaak: er zijn meer mensen die de weg weten te vinden naar jeugdzorg (dus er is meer vraag naar jeugdzorg) en er zijn onvoldoende plekken, met name in de residentiele instellingen. Dat is het officiële argument. Minder officieel maar wat volgens mij echt een issue is, is het onvermogen van het stelsel (zowel politiek als ambtelijk) om een adequate oplossing te vinden voor de enorme problematiek. Sinds ik mij met de jeugdzorg bezig houd en dat is sinds 1997 vlak na mijn studie zijn de wachtlijsten altijd al een issue geweest. Keer op keer werd er geld ingepompt, werden bureaus jeugdzorg gebonden aan prestatieafspraken en keer op keer draaide het op niets uit. Er zijn natuurlijk enkele provincies die het goed doen, maar de overgrote meerderheid weet zich geen raad met de verstopping in de jeugdzorg. We zitten maar geld te pompen in de achterkant van de zorg terwijl de problematiek aan de voorkant begint.

Wie komen er namelijk vooral in de jeugdzorg terecht? Dat zijn kinderen uit arme gezinnen, kinderen van ouders uit niet westerse culturen, kinderen met een laag IQ, gedrags- en opvoedingsproblemen wiens ouders onvoldoende in staat zijn om de problemen zelf op te lossen. Als de boel dan escaleert dan klopt men bij de jeugdzorg aan. Nog steeds op een gemiddelde leeftijd van zestien jaar. Veel te laat dus.

Bij het lezen van de verschillende rapporten, nota’s, beleidsstukken, kamernotules en de wet op de jeugdzorg kom ik keer op keer de woorden vroegsignalering en preventie tegen. Maar vooralsnog blijft het papier. In de realiteit gaat meer dan 1 miljard in de jeugdzorg om waarvan bijna achthonderd miljoen besteed wordt aan zorg aan de achterkant van het systeem. “De troepen moeten naar voren jongens: ” preventie, preventie, preventie.

We kennen de oorzaken: laten wij die dan vervolgens bij de wortels aanpakken. We moeten om te beginnen weten wie wij in onze wijken hebben wonen. Welke gezinnen met welke kenmerken en welke te verwachten problemen met de opvoeding of kinderen zijn er in de toekomst te verwachten? Vervolgens dient er een sluitend systeem te zijn waarbij het gezin en kinderen gevolgd worden. Het mag dus niet zo zijn dat wij de kinderen van 0-4 wel heel goed in de smiezen hebben en daarna niet meer totdat er iets misgaat. Het systeem van de jeugdgezondheidszorg en consultatiebureaus moeten worden doorgetrokken totdat iemand achttien jaar is en leg bepaalde jeugdzorgtaken neer op de plekken (jeugdarts, basisschool, kinderopvang, peuterspeelzaal etc..) waar de kinderen het makkelijkst te vinden zijn. De reden waarom de gemiddelde leeftijd van een jeugdzorgklant op zestien ligt komt voort uit het feit het stelsel gebouwd is op assertieve mondige kinderen en ouders die precies op het juiste moment zouden moeten weten dat zij jeugdzorg nodig hebben en hiervoor zogenaamd op tijd bij de bureaus jeugdzorg aankloppen. Maar dat is theorie. In de praktijk werkt het anders. Dat weet toch iedereen??

Het is om verdrietig en boos van te worden.